Ας πάρουμε ένα φανταστικό πρόσωπο και ας το ονομάσουμε Θανάση. Ας πούμε λοιπόν ότι τον Θανάση τον χαρακτηρίζουν τρία πράγματα: η επικοινωνιακή του ικανότητα, η ανάγκη για συντροφικότητα και η ειλικρίνεια. Πώς θα διάλεγε κάτι αλλοκοσμικό να βλάψει τον φίλο μας τον Θανασάκη; Θυμηθείτε: το αλλοκοσμικό «οτιδήποτε» δεν λειτουργεί απαραίτητα με τη δική μας λογική. Απλά διακρίνει τις κυρίαρχες ενέργειες που σε αυτήν την περίπτωση είναι οι τρεις παραπάνω ιδιότητες του φίλου μας. Στην πραγματικότητα, ο καθένας μας έχει πολύ περισσότερα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αλλά στο παράδειγμα χρησιμοποιώ μόνο τρία, για να μην μπλεχτούμε και τελείως...
Το αλλοκοσμικό «οτιδήποτε», λοιπόν, δεν μπορεί να αντιληφθεί τον Θανάση όπως ο ίδιος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Αντ' αυτού διακρίνει τις 3 ιδιότητες-ενέργειες του μέσα στη θολή εικόνα που έχει για αυτόν και τις χρησιμοποιεί σαν φάρους για να βρίσκει το δρόμο προς τη συνείδησή του. Αφού η συνείδηση είναι που χαλάει όλη τη «δουλειά», αυτήν θέλει να φάει και το αλλοκοσμικό «οτιδήποτε». Όμως, οι ενεργειακοί φάροι επικοινωνιακή ικανότητα, ανάγκη για συντροφικότητα και ειλικρίνεια δεν είναι τα αδύναμα σημεία του Θανάση. Τα αδύνατά του σημεία είναι αυτά που ο Θανάσης δεν γνωρίζει για τον εαυτό του και που το αλλοκοσμικό «οτιδήποτε» θα επιδιώξει - και πιθανόν θα τα καταφέρει - να τρυπώσει από εκεί.
Ας πούμε λοιπόν ότι ο Θανάσης, χάρη στην επικοινωνιακή του ικανότητα, έχει καταφέρει να γνωρίσει την κοπέλα των ονείρων του. Αυτό άλλωστε είχε και σαν σκοπό μιας και δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του χωρίς σύντροφο (εδώ αναφέρομαι στο 2ο χαρακτηριστικό του). Και ας πούμε ότι χάρη στην ειλικρίνεια του έχει καταφέρει να την «κατακτήσει». Όλα ωραία, όλα καλά! Αυτό που ίσως ο φίλος μας δεν έχει εντοπίσει είναι ότι μεταξύ των 3 χαρακτηριστικών του - των οποίων έχει την επίγνωση - παρεμβάλλεται και μια πιο «θολή» ιδιότητα. Ας πούμε ότι είναι ο φόβος της απόρριψης ο οποίος έχει εσκεμμένα ή ασυνείδητα καταχωνιαστεί στα βαθύτερα στρώματα της συνείδησης. Τι γίνεται τότε; Απλούστατα εγώ αν ήμουν στη θέση του αλλοκοσμικού «οτιδήποτε» θα διάλεγα να τρυπώσω από την πιο αδύναμή του πλευρά. Θα «χτυπούσα» τον φίλο μας μέσω της συντρόφου του και συγκεκριμένα θα έπαιζα έτσι το παιχνίδι ώστε να του ξυπνήσει αυτή το φόβο της απόρριψης. Τα υπόλοιπα θα γινόντουσαν μόνα τους και εγώ ως αλλοκοσμικό «οτιδήποτε» θα έγλυφα και τα (ενεργειακά) δάχτυλα μου!
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι ένας καλός τρόπος ψυχικής άμυνας ή αντεπίθεσης (όπως το πάρει κανείς) είναι το να εστιαστούμε περισσότερο στις θολές περιοχές του εαυτού μας. Σε αυτές που για διάφορους λόγους δεν γνωρίζουμε καλά ή και καθόλου. Θα χρησιμοποιήσουμε και εμείς τους ίδιους φάρους, δηλαδή τα ήδη γνωστά μας χαρακτηριστικά, αλλά κυρίως για να μας βοηθήσουν στην πλοήγηση μέσα στο απέραντο και ανεξερεύνητο υπόλοιπο κομμάτι μας. Έτσι θα είναι σα να διαβάζουμε τον εαυτό μας «ανάμεσα από τις γραμμές» του.
Πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία θα μας κάνει πιο ισχυρούς απέναντι σε κάθε λογής επιθέσεις. Βλέπετε, αυτές έχουν γίνει της μόδας τώρα τελευταία και προσωπικά δεν έχω καμία διάθεση να παραδώσω τα όπλα. Θυμηθείτε! Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.
Μαίρη Μπρούσου / oneirocosmos.gr ©
