Τίτλος: "In Time"
Σκηνοθέτης: Andrew Niccol
Είδος: Sci-Fi / Θρίλερ
Παραγωγή: 2011
Λίγα λόγια για το έργο:
«Πολλοί λίγοι είναι αθάνατοι - οι πολλοί πρέπει να πεθάνουν. Δεν μπορούν όλοι να ζουν για πάντα, δεν θα είχαμε χώρο να τους βάλουμε… Γιατί νομίζεις ότι οι φόροι και οι τιμές αυξάνονται μέσα στην ίδια μέρα; Το κόστος διαβίωσης αυξάνεται συνεχώς για να είναι σίγουροι ότι ο κόσμος θα εξακολουθεί να πεθαίνει… Πως αλλιώς νομίζεις ότι μερικοί μπορεί να έχουν εκατομμύρια χρόνια; Η αλήθεια είναι ότι έχουν υπερβεί τα όρια. Κανείς δεν πρέπει να πεθαίνει πριν την ώρα του…»
Με αυτά τα λόγια, ένας αιωνόβιος ηλικιακά αλλά ταυτόχρονα νέος βιολογικά άνθρωπος περιγράφει στον πρωταγωνιστή της εν λόγω ταινίας, την σκληρή πραγματικότητα που επικρατεί στη σχέση του χρόνου των ισχυρών με τον χρόνο των αδυνάτων.
Βρισκόμαστε στο εφιαλτικό μέλλον όπου όλοι οι άνθρωποι φτάνουν αισίως μέχρι τα εικοσιπέντε και, από κει και έπειτα, ο χρόνος παράτασης της ζωής εξαγοράζεται (…ή κλέβεται). Αντί για χρήμα έχουμε μονάδες χρόνου για όλες τις συναλλαγές, ενώ οι μονάδες αυτές βρίσκονται διαρκώς σε αντίστροφη μέτρηση. Όταν το κοντέρ μηδενίζει, ο ανθρωπος πέφτει νεκρός. Το ζητούμενο, λοιπόν, που κρέμεται ως άλλη «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τα κεφάλια -κυρίως των αδυνάτων, είναι το πως θα αυξήσουν τις μονάδες χρόνου τους, προκειμένου να αποφύγουν το μοιραίο. Όλοι ξέρουμε ότι «ο χρόνος είναι χρήμα», μόνο που το γνωστό ρητό εδώ γίνεται κάτι περισσότερο από κυριολεκτικό, ο χρόνος γίνεται κάτι παραπάνω από χρήμα. Γίνεται άμεση μονάδα παράτασης της ζωής, σε σχέση με το χρήμα που είναι το εικονικό μέσο συναλλαγής.
Ο σκηνοθέτης πάει ένα σκαλί παραπάνω αποφεύγοντας να ασχοληθεί με την φιλοσοφική προέκταση του χρόνου, αλλά εξετάζει τον χρόνο ως μέσο εκβιασμού, έκπτωσης του ανθρώπινου και φυσικά μιας άνευ προηγουμένου κλοπής των ισχυρών λίγων σε βάρος των πολλών φτωχών. Τον χρόνο ως μια μάχη επιβίωσης της ανθρωπιάς.
Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;
Στο στόχαστρο βρίσκεται η πυραμιδοειδής διάταξη των πάλαι ποτέ καστών, τάξεων που τώρα πιο πολύ από ποτέ σηκώνουν τείχη και δημιουργούν αποκλεισμούς, προκειμένου να μην λερωθούν από το χάος των γκέτο, σύγχρονων και μελλοντικών. Η κορυφή της πυραμίδας που, όσο και αν προσπαθεί, δεν μπορεί να ελέγξει το χάος της βάσης ή δεν θα μπορεί να το κάνει για πάντα. Οι λεγόμενοι λίγοι «ισχυροί» που είναι το ίδιο μάταια αποκλεισμένοι στον δικό τους κόσμο ενώ η «αθανασία» τους αποδεικνύεται μια φρούδα κατάσταση αφού αυτή αποσκοπεί στην διαιώνιση της σκλαβιάς.
Το Hollywood, για ακόμη μια φορά, σκιαγραφεί ένα βαθιά μελανό κόσμο που παραλληλίζεται με μια πιθανή πορεία εξέλιξης του «δικού μας» κόσμου.
Το σενάριο της ταινίας από κάποια στιγμή και μετά γίνεται αφελές (σε στυλ Bonnie & Clyde), οι ηθοποιοί μονοδιάστατοι, η πλοκή προβλέψιμη, διακινδυνεύοντας έτσι τα πιο σημαντικά στοιχεία να περάσουν απαρατήρητα. Όπως το ότι ανάμεσα στον κόσμο των πολλών φτωχών, στον κόσμο των γκέτο ίσως , αλλά -γιατί όχι- ακόμη και σε εκείνον των πλουσίων, κυκλοφορούν άνθρωποι που μπορεί να αποτελούν τον καταλύτη για μεγάλες αλλαγές και ανακατατάξεις, όπως ο Henry Hamilton της ταινίας. Άνθρωποι που συνειδητά (ή και ασυνείδητα) κάνουν τη «ΣΩΣΤΗ ΚΙΝΗΣΗ», αψηφώντας πολλές φορές τον εαυτό τους. Και ίσως το να αψηφήσεις το προσωπικό σου συμφέρον για χάρη της εξέλιξης, να μην είναι και τόσο αφελές τελικά… Άλλωστε, δύσκολα χάνει όποιος έκανε αυτό που ήθελε και δεν έχει πια να χάσει τίποτα.
Εν κατακλείδι, μιας και το ρολόι της ζωής μας μετράει συνεχώς αντίστροφα, θα ήταν μάλλον έξυπνο να είμαστε πολύ επιλεκτικοί ως προς σε ποιον και σε τι αφιερώνουμε το χρόνο μας.
Τικ τακ τικ τακ…
Βασίλης Μαθιουδάκης / oneirocosmos.gr ©
ΔΕΙΤΕ ΤΟ TRAILER:
