Βάλτε τα ακουστικά σας, αφήστε την αγαπημένη σας μουσική να σας πλημμυρήσει, καθίστε αναπαυτικά και αφεθείτε… Τι ακούτε; Μια μελωδία, έναν ρυθμό, ένα κρεσέντο… Η σύνθεση γίνεται ένα με τον χώρο. Εσείς γίνεστε ένα με τον χώρο. Η φαντασία αφήνεται ελεύθερη και το ταξίδι μόλις άρχισε χωρίς καν να το καταλάβετε!
Όλη η ζωή κάπως έτσι είναι στημένη. Έχει ρυθμό, μελωδία, υφέσεις, εξάρσεις... μέχρι και παραφωνίες. Κυρίως παραφωνίες. Και εκεί που είσαι σίγουρος ότι τον έχεις πιάσει τον ρυθμό, κάτι ξαφνικό συμβαίνει και το χάνεις. Καθώς φαίνεται, η ζωή είναι αρμονικά χαοτική, ή χαοτικά αρμονική, ή απλώς… τζαζ.
Και είναι φορές που η μελωδία που ακούς στα ακουστικά σου, τείνει να αλλοιώνεται λόγω των εξωτερικών θορύβων. Διάφοροι στριγκοί ήχοι έρχονται απρόσκλητοι για να ταράξουν την ακουστική μακαριότητα σου. Αλλά εσύ τι κάνεις γι αυτό; Πόσο συνυπεύθυνος νιώθεις για μία κατάσταση που, συνήθως, σε κάνει να νιώθεις άβολα; Εκεί που υπάρχει συνέπεια στο άκουσμα, ξαφνικά κάτι γίνεται και αρχίζεις να χάνεις τα ενδιάμεσα. Τις συνδέσεις σου. Αρχικά αισθάνεσαι λίγο άσχημα γι αυτό που συμβαίνει και έτσι ο εγκέφαλος σου έρχεται ωσάν άλλος "από μηχανής θεός", να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση. Άμεσα και τολμηρά αρχίζει να συμπληρώνει μόνος του τα κενά. Η αρχική μελωδία χάνει το νόημα της αλλά και την αρμονία της. Συνήθως γίνεται χειρότερη ενώ σε μερικές ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί να γίνει και καλύτερη από το πρωτότυπο. Σε κάθε περίπτωση όμως γίνεται κάτι άλλο. Κάτι που εσύ δεν είχες επιλέξει εξ αρχής να ακούσεις.
Είναι περίεργο αλλά η πραγματικότητα μοιάζει πολύ σε μία τέτοια μελωδία. Και υπάρχει μία ολόκληρη τεχνική γύρω από αυτή την ιδέα. Σκέψου! Αν υποθέσουμε ότι η πραγματικότητα είναι ένα συγκεκριμένο τραγούδι, πώς θα μπορούσε κάποιος να επέμβει σε αυτό ώστε να το αλλάξει κατά βούληση; Μα φυσικά, κάνοντας -για αρχή- θόρυβο, δημιουργώντας κενά στην αρχική μελωδία...
Και έτσι, εκεί που εσύ άκουγες αμέριμνος τη μουσικούλα σου, έρχεται η εξωτερική παρέμβαση και σου χαλάει τη στιγμή. Και όμως, η μουσική είναι θέμα γούστου, όπως και το φαγητό. Δεν μπορεί κανείς να σου παρεμβάλλει άσχετους θορύβους μέχρι που να σε κάνει να χάνεις ολόκληρα κομμάτια από το ίδιο σου το τραγούδι, την ίδια σου την επιλογή και τελικά τη ζωή σου…, ή μήπως μπορεί; Τουλάχιστον, εσύ μπορείς να ξεχωρίσεις τι είναι επιλογή σου και τι όχι; Και αν υποθέσουμε πως μπορείς, είσαι σε θέση να χρησιμοποιήσεις την παραπάνω τεχνική για να διαμορφώσεις την πραγματικότητα; Ρωτάς πως; Μα το έχω πει ήδη: αρχικά παρεμβάλλεις λίγο "θόρυβο" σε επιλεγμένα σημεία της πραγματικότητας, με απώτερο σκοπό να προσθέσεις στα κενά που θα δημιουργηθούν λόγω αυτού του θορύβου τη δική σου "μουσική"...
Παράδειγμα Νο.1: είσαι δάσκαλος, βαριέσαι, θες να πας εκδρομή. Προκαλείς εσκεμμένο κομφούζιο στο γραφείο των καθηγητών (θόρυβος) και εκεί που όλοι κοντεύουν να χάσουν τα μυαλά τους πρωινιάτικα, ρίχνεις την ιδέα: «Ρε παιδιά δεν πάμε καμιά εκδρομή να ξελαμπικάρουμε λιγάκι;» (μουσική). Ποιος να σου αρνηθεί; Και γιατί να το κάνει, αφού κατά βάθος όλοι βαριούνται…
Παράδειγμα Νο.2: είσαι δικηγόρος και θέλεις οπωσδήποτε αναβολή για μια δίκη, την οποία το ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάρεις με τίποτα. Κανένα πρόβλημα! Βάζεις έναν φίλο σου -«καλό παιδί» που τον γλίτωσες από της φυλακής τα σίδερα- να τηλεφωνήσει στα δικαστήρια ότι, δήθεν, έχει βάλει βόμβα (θόρυβος). Ο φίλος σου έχει βγάλει το άχτι του για το δικαστικό σύστημα και εσύ κατάφερες ακόμη μία διαμόρφωση πραγματικότητας κατά βούληση (μουσική). Συγχαρητήρια!
Εντάξει, ας περάσουμε στα "σκληρά" τώρα. Δεν σου αρέσει η καθημερινότητα σου. Δεν έχεις λεφτά, γκόμενα-ο, φίλους, στον ήλιο μοίρα… Μη μου χαλιέσαι… Να θυμάσαι ότι πηγαίνουμε εκεί που κοιτάμε. Κάνε θόρυβο και σβήσε τα κομμάτια της μελωδίας της ζωής σου που δεν σου αρέσουν. Και γέμισε τα κενά με μικρές πικάντικες νότες. Σήμερα θα είναι μία βόλτα σε ένα τόπο δύναμης που θα καθαρίσει το μυαλό σου και θα σου δώσει ενέργεια για να πας παρακάτω. Αύριο θα είναι ένα βιβλίο που θα σε εμπνεύσει, μεθαύριο μία επιλεκτική κοπάνα από τη δουλειά για λόγους που μόνο εσύ θα ξέρεις. Η ζωή σου, άλλωστε, είναι ανάμεσα σε σένα και σε σένα. Κανένας άλλος δεν έχει πρόσβαση στο προσωπικό σου σύμπαν ακόμη κι αν το θέλει, ακόμη και αν το θέλεις. Γι αυτό η Τεχνική του Θορύβου είναι προσωπική υπόθεση και εξίσου εφικτή για όλους. Κοίτα λοιπόν να το χαρείς όσο έχεις καιρό και άσε τις αναβολές για κάποια άλλη ζωή, σε κάποιο άλλο σύμπαν, εκεί που θα σε παίρνει! Εδώ ήρθες για να κάνεις Θόρυβο! Αν δεν το κάνεις εσύ, θα αναλάβουν να το κάνουν άλλοι για σένα. Δεν βλέπεις τι γίνεται με την πληροφορία; Της μουρλής! Ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του και δεν υπάρχει η παραμικρή διάθεση για ειλικρίνεια ή αξιοπιστία. Επικρατούν «αλήθειες», απλά και μόνο επειδή κάποιοι έχουν καλύτερη ικανότητα από τους υπόλοιπους στο να πείθουν τους υπόλοιπους! Βλέπεις, η πραγματικότητα είναι μία θελκτική κυρία που πολιορκείται από πολλούς επίδοξους μνηστήρες…
«Και γιατί να μπαίνουμε στον κόπο δηλαδή», θα μου πεις, «να τσεκάρουμε το κατά πόσο είναι αξιόπιστη η πραγματικότητα που ζούμε, αυτά που ακούμε και αυτά που επικρατούν; Αφού μας έχουν μάθει ότι πες πες όλο και κάτι μένει…». Ναι, μόνο που αυτό το τελευταίο δεν είναι τεχνική, είναι παπαγαλία. Μέσα σε αυτό το κομφούζιο της μπουρδολογίας, είναι άλλο να κάνεις συνειδητά επιλεκτικό θόρυβο σε τζαζ ρυθμούς και άλλο να κάνεις απλώς θόρυβο. Απλώς θόρυβο κάνουν κι αυτοί που τρώνε πολλά όσπρια, αλλά στο μόνο που έχουν συμβάλλει μέχρι σήμερα είναι το φαινόμενο του θερμοκηπίου!
Τώρα, σε περίπτωση που σου κίνησα την περιέργεια, ιδού και μερικά καλά ερωτήματα για να τα έχεις σαν μπούσουλα κατά την εφαρμογή της τεχνικής σου:
- Τι είδους θόρυβο θα κάνω;
- Πώς θα επιλέξω τα σημεία πάνω στα οποία θα κάνω το θόρυβο;
- Με τι τρόπο θα κάνω τον θόρυβο;
- Θα αφήσω τον εγκέφαλο να συμπληρώσει τα κομμάτια μόνος του ή θα βάλω προεπιλεγμένη μελωδία να παίξει στη θέση της παλιάς;
- Τι είδους μελωδία θα είναι αυτή;
- Με τι τρόπο θα παρεμβάλλω την νέα μελωδία στη θέση του θορύβου;
Και για το τέλος άφησα μία χρήσιμη συμβουλή. Δεν έχει νόημα να κάνεις θόρυβο για τον θόρυβο, αφού στο τέλος αυτό που θα πάρεις θα είναι σκέτος θόρυβος. Έχει όμως νόημα να έχεις επιλέξει από πριν τι είδους μελωδία θα παρεμβάλλεις και μάλιστα, χρήσιμο είναι, να έχεις και δυο τρεις εναλλακτικές – γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος σε παραμονεύει. Μπορεί να είναι ο συνθέτης του αρχικού κομματιού, που καθόλου δεν του αρέσει να σε βλέπει να καταστρέφεις την αρχική του δημιουργία, μπορεί όμως να είναι και κάποιος άσχετος που απλώς δεν θέλει να σε βλέπει να κόβεις και να ράβεις την πραγματικότητα, sorry τη μελωδία ήθελα να πω, στα μέτρα σου. Οπότε ναι μεν η τεχνική είναι εδώ και σε περιμένει αλλά, καλό είναι, να έχεις κάνει και μερικές πρόβες σε κλειστό κύκλο πριν ξανοιχτείς για να κατακτήσεις τον κόσμο. Ε, μετά από όλα αυτά, τι άλλο να σου πω; Καλή επανασύνθεση!
Μαίρη Μπρούσου / oneirocosmos.gr ©
